Kiedyś była kładka wybudowana w czynie społecznym przy Sąchockiej i służyła wielu mieszkańcom Ochoty i Włoch w sąsiedzkim przemieszczaniu się. Niestety lata mijały i to w błogim demokratycznym dobrobycie oraz wprowadzanych zmianach ustrojowych ceniących własność sprywatyzowaną a już nie starczyło uwagi na tą niczyją, bo z czynu społecznego wybudowaną. Efektem tego były spróchniałe deski i część konstrukcji nadgryzioną „zębem czasu”. I o tym zacząłem pisać na początku swojej „kariery” w Informatorze Ochoty i Włoch. Robiłem to namiętnie i efektem było zainteresowanie TVP Warszawa, która zrobiła ze mną króciutki (nie nadaję się na osobę medialną) wywiad. Zrobił się lekki smrodek, więc władze obydwu dzielnic dogadały się, aby sprawę jakoś załatwić i podzielić się obowiązkami względem tej kładki. I tak Ochota zleciła audyt techniczny w wyniku, którego wyszło, że kładka powinna być zamknięta i raczej rozebrana niż remontowana (koszty). Zbliżały się wybory samorządowe i jedno z ugrupowań mało istotnych na dzielnicy, ale robiący bardzo dobry pijar na face bukach okrzyknęło Pawlonka, że przez niego zamknęli kładkę a oni spowodują, że kładka będzie odbudowana. Sprowadzili sobie TV na kładkę i odbył się uroczysty happening. Ludzi, czyli wyborcy kupili ten słomiany zapał i część z nich do dzisiaj g… zrobiło dla tej kładki, ale za to ile namieszali w przestrzeni publicznej to tylko kierowcy mogą ocenić. Lata mijają a tutaj nikt z tych, co gardłowali pod kładką nie myśli, aby ulżyć swoim byłym wyborcom, bo i po co –niech każdy kupi sobie samochód i na drugą stronę torów jeździ przez całe osiedla zatłoczonych ulic. Tymczasem w okolicy dawnej kładki niech będą dzikie tereny gdzie tylko można znaleźć potłuczone butelki syf i brud oraz pozostałości po ogniskach i libacjach jak ostatnio widać było, że z melomanami, co to pewnie po przesłuchaniu płyt CD od razu je wyrzucali w Wąwóz kolejowy. Co z obietnicami tych, co tak pięknie przemawiali do gawiedzi, czy jeszcze żyją i czy pamiętają, co wygadywali? Czy mogą z czystym sumieniem spojrzeć w lustro, czy odwracają się z obrzydzeniem?
